“In het dagelijks leven ben ik onderhoudsmonteur bij een bedrijf uit Schijndel die automatten maakt. Een vriend van mijn vriendin, die al actief was binnen Jazz in Duketown, benaderde mij voor het bouwteam. Hij dacht dat het echt iets voor mij zou zijn. Hij had gelijk, want inmiddels ben ik al 5 jaar actief voor het festival.

Ik ben coördinator van het bouwteam. Wij zorgen samen voor de aankleding van het festivalterrein en bijvoorbeeld het plaatsen van infozuilen, de barombouwen het hangen van lampjes. Als coördinator krijg ik steeds meer skills in het leidinggeven, omdat er 6 vaste en 5 extra vrijwilligers tijdens het festival in het bouwteam zitten. Ik vind het een uitdaging en een mooie kans om deze ervaring op te doen.

Ik krijg veel vrijheid voor het bedenken van nieuwe ideeën. Het is een creatieve uitdaging om de stad voor bijna een week aan te mogen kleden. Het voelt alsof ik de stad een week voor mijzelf heb. Ik krijg ook complimenten van bezoekers over de aankleding, bijvoorbeeld over de lichtbakken. Mensen vinden dit nog steeds een handig instrument voor de planning.

Als een potentiele vrijwilliger een uitdaging zoekt is er bij Jazz in Duketown altijd een leuke functie te krijgen. En het is een hele gezellige club!”

“Er werd bij het Jongerenplatform in de Muzerije ’n jaar of wat geleden een oproep gedaan voor vrijwilligers bij Jazz in Duketown, en dat leek me wel wat…” Inmiddels is Simon Kumeling (Den Bosch, 1996) al tien jaar een bekend gezicht bij de bezoekers van dit jazzfestival; als ‘piekenier’ gaat hij drie dagen lang tijdens concerten met de collectebus (“… en tegenwoordig ook met een QR-code …”) rond. Met zijn vriendelijke benadering weet hij jaarlijks mooie bedragen binnen te krijgen, die er mede voor zorgen dat het grootste gratis jazzfestival Nederland ook gratis kan blijven. “Als ik die dagen door de stad loop, geniet ik van de blije mensen om me heen,” zegt Simon. “Iedereen is in een goede stemming en snapt dat een bijdrage noodzakelijk is. Maar ’t fijnste vind ik nog wel dat ik als vrijwilliger ondanks mijn beperking door iedereen geaccepteerd word, dat ik gewoon deel uitmaak van de Jazz in Duketown-vrijwilligersclub. Zeg maar rustig vrijwilligersfamilie.”

During the week Simon, who has a form of autism and a mild intellectual disability, works as a host in the ministry at Kloosterhotel de Soete Moeder in de Muntel for four days as part of a day care program. But the three days around Pentecost are invariably blocked off in his calendar: “I think Jazz in Duketown is the most enjoyable festival in Den Bosch, truly a festival of Bossche connectedness.”

Besides being a peak performer, Simon is also actively working on the future of Jazz in Duketown: “I see that the festival is not so easily accessible for people with disabilities, and I have raised this with the organization. With the platform Unlimited 073, a Bosch network of people with disabilities, we are going to see how we can improve that.”

Simon Kumeling, a cheerful volunteer, who enjoys spiking and thinks about the future of Jazz in Duketown… You can’t have too many volunteers like that.

“Als allround vrijwilliger ben ik overal inzetbaar. Van artiestenbegeleider tot enquêtes afnemen en van Vrienden van Jazz werven tot merchandiseverkoop & collecteren. Ook bij de afbouw help ik graag mee waar ik kan.

Ik ben met jazz opgegroeid en daar genieten we nog steeds van. Met mijn vader ben ik altijd naar Jazz in Duketown geweest. Mijn opa was een musicus en componist in Indonesië en speelde piano, viool en cello. Mijn vader en zijn broers bespelen instrumenten. Ikzelf kan orgel spelen. Ook mijn zusjes en broertjes bespelen piano, saxofoon, orgel en gitaar. Een muzikale familie dus.

In het dagelijks leven ben ik secretaresse en OR-lid bij Baril Coatings in ’s-Hertogenbosch. Ik geniet het meest van het contact met de bezoekers en andere vrijwilligers bij Jazz in Duketown, de saamhorigheid, gezelligheid en liefde voor muziek.

Ik heb de afgelopen twee jaar veel mensen ontmoet en we gaan er samen voor om iedereen enthousiast te krijgen. De commissies werken op de achtergrond heel hard om een mooi evenement neer te zetten. Zonder vrijwilligers gaat het niet!”

“Samen een goed festival opzetten, daar doe je het voor…”

Op 11 mei, tijdens de traditionele kick-off voor vrijwilligers, werden de eerste legends bekendgemaakt: vrijwilligers die een lange staat van dienst hebben bij Jazz in Duketown. Een van hen was Niels van den Heuvel (Geldrop, 1976). En terecht, sinds 2009 verzorgt hij jaarlijks vanaf het transferium bij de oude fabriek van De Gruyter het transport van artiesten naar de podia in de binnenstad en terug. “Via een collega, die al vrijwilliger was, ben ik erin gerold. Ik ken Den Bosch goed en vond Jazz in Duketown altijd al een leuk festival. Zo ben ik in 2007 eerst als chauffeur, later als logistiek coördinator, belast met het ritschema’s, bij Jazz in Duketown terechtgekomen.”

Dat enthousiasme bracht hij over op zijn vriendin Tinca Bierings (Den Bosch, 1973), die hij sinds 2017 kent en met wie hij samenwoont: “Eerst zat ik in de vrijwilligerscommissie, maar de laatste jaren ben ik vooral actief in het vrijwilligersdorp, dit jaar weer op de Parade. Ik ontvang nieuwe vrijwilligers en zorg voor een soepel verloop van de catering. Wie zijn Jazz in Duketown-polo nog niet heeft, wie zonnebrandcrème, een pleister of poncho nodig heeft, meldt zich bij mij. In het vrijwilligersdorp is geen dag hetzelfde, dat maakt het zo uitdagend.”

Niels en Tinca zijn het erover eens, dat de prettige sfeer onder de vrijwilligers een van de belangrijkste redenen is waarom ze elk jaar met zoveel plezier meedoen: “Ik voel het ieder jaar weer als een soort reünie,” zegt Tinca. “Mensen van allerlei pluimage ontmoeten elkaar en gaan met z’n allen flink aan het werk om het festival tot een succes te maken.”

Niels beaamt dat, en voegt aan die saamhorigheid iets toe: “Hoe mooi is het, als je van artiesten te horen krijgt dat zij zich welkom voelen op ons festival, dat ze alle lof hebben voor de ontvangst en de organisatie. ’t Gaat niet om schouderklopjes, maar je voelt je toch trots. Ik heb verschillende muzikanten horen zeggen dat ze bij veel betaalde festivals minder onthaald worden. Samen een goed festival opzetten, daar doe je het voor.”

Aan de opzet van Jazz in Duketown hoeft van Niels en Tinca niet veel te veranderen, wel zou het volgens Niels tijd worden dat er landelijk eens meer aandacht aan dit jazzfestival besteed wordt. “Er is,” zegt hij, “bar weinig landelijke media-aandacht voor Jazz in Duketown, terwijl het toch uniek is, dat een festival met grote namen uit de jazzwereld door uitsluitend vrijwilligers gerealiseerd wordt.”

Tinca heeft wel een advies aan de programmeurs: “Vroeger liepen er veel meer bandjes al spelend door de stad. Die Streetparade, die mis ik wel een beetje. Die gaf vrolijke reuring aan de stad en vulde stiltes tussen de optredens op.”

Nog een laatste opmerking…?? “Zeker,” zeggen ze vrijwel tegelijk. “Eentje aan alle Bosschenaren: meld je aan als vrijwilliger, dan zie je pas met wat voor ‘n fijne club Jazz in Duketown wordt georganiseerd.”

IT’S A FAMILY AFFAIR…

Vader en dochter, allebei vrijwilliger… Han Willems en Robin de Wit zijn al enkele jaren bekende gezichten bij Jazz in Duketown, en niet alleen de drie dagen rond Pinksteren.

Han Willems (Breda, 1967), in het dagelijks leven supply chain manager bij een farmaceutisch bedrijf, begon zo’n vijf jaar geleden als artiestenbegeleider, was zelfs ’n dagje piekenier, maar heeft, na een aantal jaar stagemanagement, zijn draai helemaal gevonden bij boeking: “We sluiten contracten af met artiesten en reserveren, indien nodig, een hotel. Maar we zorgen er met ons drieën ook voor dat ze vóór of na hun optreden een lunch of diner krijgen en plannen eventueel interviews in. Kortom, in het voortraject of tijdens het festival, bij boeking is het nooit saai.”

Dochter Robin (London, 2002) is werkzaam als begeleider op een woonvoorziening voor mensen met NAH, niet-aangeboren hersenletsel, en kwam deels via haar vader bij Jazz in Duketown. Maar daarvoor had ze al affiniteit met muziek: “Ik speelde onder leiding van Jeroen Doomernik dwarsfluit en piccolo in de Jazz Academy. Toen mijn vader zich aanmeldde als vrijwilliger, leek mij dat ook wel leuk. En nu ben ik al drie jaar stagemanager, vorig jaar op het Kerkplein en dit jaar waarschijnlijk op dat grote podium op de Parade. Ik moet er met mijn team voor zorgen dat het podium qua opbouw en techniek 100% in orde is als de artiesten opkomen voor hun eerste set.”

Volunteer at Jazz in Duketown, why do you do such a thing? Robin is er heel duidelijk in: “Ik ben graag met muziek bezig én kan moeilijk stilzitten. Als je ziet dat door jouw inzet publiek én artiesten ’n leuke tijd hebben, dat ze tevreden zijn en graag terugkomen, weet ik weer precies waarom ik hieraan meewerk. Dit jaar zat ik voor het eerst in de organisatie van de Conservatorium Talent Award, en ook dat vond ik een superleuke ervaring.” Han chuckles, “Let’s face it: actually, you’re crazy for not putting so much time into Jazz in Duketown, but the family feeling, the feeling that together with all those volunteers you’re putting on a big, free festival, makes up for everything.”

In de loop van de jaren is er natuurlijk wel wat veranderd, met name oudere vrijwilligers kijken soms met argwaan naar de stortvloed aan vergunningen en eisen door wet- en regelgeving van de gemeente. “Da’s inherent aan deze moderne maatschappij,” vindt Han, “dat heeft te maken met veiligheid van publiek en artiesten. De meest bekritiseerde verandering was de verhuizing van het vrijwilligersdorp vorig jaar, naar Pand 18 in de Sint Josephstraat. Men voelde zich daar buiten de reuring van het festival.” Fortunately, that village will be built on the Parade this year, in the midst of the joyful frenzy of music and crowds.

FUTURE JAZZ IN DUKETOWN

“Good that the venues are recognizable in terms of style,” Robin believes. “Jazz is music without rules; you see more and more techno influences in it, for example, which attracts young people. These come into their own particularly on the Church Square, and with that you attract a new kind of audience.”

“And don’t forget the Kidzzplein,” Han adds. “Not only interesting for the kids, but also for parents, grandparents of course. And once you’re there, you immediately come into contact with other music.”

Finally, of course, the eternal point of debate: Monday or not Monday? Han and Robin, like so many volunteers, are not out. Such an extra day of Jazz in Duketown has advantages and disadvantages: a longer festival, more great music, that’s fine, but also more costs, more commitment of volunteers, less time to clean up the stages….

Something for a binding referendum among volunteers, perhaps…????

WITHOUT TRANSPORTATION IT REMAINS QUIET IN THE CITY

It seems so simple: the artist gets on stage, grabs his saxophone or guitar and starts playing… But how does he get to the Markt or Parade with his drum kit, trumpet or double bass, when you can walk over the heads in downtown Bossche during Jazz in Duketown?

“We have about 16 drivers who constantly drive back and forth between the parking lot next to the Brabanthallen and the various stages,” says Esmyralda Prins (Nieuwegein, 1986).

She is one of four members of the transportation team. “For more than ten years now. Since my husband was already volunteering at Jazz in Duketown, I also signed up. The first year I was at the command post, but I didn’t like that, so I started at transport the following year.

And I still like that tremendously.”

Together with Peter, who arranges the cars via Van Mossel and Van Driel, Niels, who takes care of the planning and Astrid, who steps in where necessary, Esmyralda forms the Transport team. Together they ensure that artists and volunteers arrive at the place they need to be on time. “Before Jazz in Duketown begins, I make the schedules for the drivers. During the festival, we receive the artists at a parking lot near the Brabanthallen, where the De Gruyter factory used to be. After transferring their instruments and equipment, we head to Parade, where they check in. Then we take them to the stage where they will perform.” That doesn’t seem terribly difficult, but if a band is very late or if a member of the band is in a traffic jam, the team has to make a decision: to drive or still wait until everyone is there?

Transport has two locations: one near the Brabanthallen and one near the Parade. “It’s nice tohave two locations; the one at the Brabanthallen is nice and spacious, so very suitable for maneuvering with trucks, but the Parade is nicer. There you are right in the middle of the hustle and bustle of the festival and have real contact with Jazz in Duketown, which is less so at the Brabanthallen.”

The best thing about Jazz in Duketown? Esmyralda doesn’t have to think long: “That feeling of belonging, with all the volunteers together you make a festival that many people enjoy. The ‘family together,’ I look forward to that every year.”

Do you remember it, that old advertising slogan: Without transportation, everything stands still? Without Esmyralda and her team Transport, downtown Jazz in Duketown would remain eerily quiet….